ἐδέννασʼ, Ἕκτορ, τῷδε βουλεῦσαι φόνον.Ἕκτωρᾔδη τάδʼ· οὐδὲν μάντεων ἔδει φράσαιὈδυσσέως τέχναισι τόνδʼ ὀλωλότα.ἐγὼ δὲ γῆς ἔφεδρον Ἑλλήνων στρατὸνλεύσσων, τί μὴν ἔμελλον οὐ πέμψειν φίλοιςκήρυκας, ἐλθεῖν κἀπικουρῆσαι χθονί;ἔπεμψʼ· ὀφείλων δʼ ἦλθε συμπονεῖν ἐμοί.οὐ μὴν θανόντι γʼ οὐδαμῶς συνήδομαι.καὶ νῦν ἕτοιμος τῷδε καὶ τεῦξαι τάφονκαὶ ξυμπυρῶσαι μυρίων πέπλων χλιδήν·φίλος γὰρ ἐλθὼν δυστυχῶς ἀπέρχεται.Μοῦσαοὐκ εἶσι γαίας ἐς μελάγχιμον πέδον·τοσόνδε Νύμφην τὴν ἔνερθʼ αἰτήσομαι,τῆς καρποποιοῦ παῖδα Δήμητρος θεᾶς,ψυχὴν ἀνεῖναι τοῦδʼ· ὀφειλέτις δέ μοιτοὺς Ὀρφέως τιμῶσα φαίνεσθαι φίλους.κἀμοὶ μὲν ὡς θανών τε κοὐ λεύσσων φάοςἔσται τὸ λοιπόν· οὐ γὰρ ἐς ταὐτόν ποτεοὔτʼ εἶσιν οὔτε μητρὸς ὄψεται δέμας·κρυπτὸς δʼ ἐν ἄντροις τῆς ὑπαργύρου χθονὸς