Θρῄκης ἀνάσσων πρῶτος ἦσθʼ ἀνδρῶν, τέκνον.καί σʼ ἀμφὶ γῆν μὲν πατρίαν φιλαιμάτουςἀλκὰς κορύσσοντʼ οὐκ ἐδείμαινον θανεῖν·Τροίας δʼ ἀπηύδων ἄστυ μὴ κέλσαι ποτε,εἰδυῖα τὸν σὸν πότμον· ἀλλά σʼ Ἕκτοροςπρεσβεύμαθʼ αἵ τε μυρίαι γερουσίαιἔπεισαν ἐλθεῖν κἀπικουρῆσαι φίλοις.καὶ τοῦδʼ, Ἀθάνα, παντὸς αἰτία μόρου,— οὐδὲν δʼ Ὀδυσσεὺς οὐδʼ ὁ Τυδέως τόκοςἔδρασε δράσας — μὴ δόκει λεληθέναι.καίτοι πόλιν σὴν σύγγονοι πρεσβεύομενΜοῦσαι μάλιστα κἀπιχρώμεθα χθονί,μυστηρίων τε τῶν ἀπορρήτων φανὰςἔδειξεν Ὀρφεύς, αὐτανέψιος νεκροῦτοῦδʼ ὃν κατακτείνεις σύ· Μουσαῖόν τε, σὸνσεμνὸν πολίτην κἀπὶ πλεῖστον ἄνδρʼ ἕναἐλθόντα, Φοῖβος σύγγονοί τʼ ἠσκήσαμεν.καὶ τῶνδε μισθὸν παῖδʼ ἔχουσʼ ἐν ἀγκάλαιςθρηνῶ· σοφιστὴν δʼ ἄλλον οὐκ ἐπάξομαι.Χορόςμάτην ἄρʼ ἡμᾶς Θρῄκιος τροχηλάτης