Φρυγίων λεχέων ἔπλευσε πλαθεῖσʼὑπʼ Ἰλίῳ ὤλεσε μὲν σʼ ἕκατι Τροίας,φίλτατε, μυριάδας τε πόλειςἀνδρῶν ἀγαθῶν ἐκένωσεν.Μοῦσαἦ πολλὰ μὲν ζῶν, πολλὰ δʼ εἰς Ἅιδου μολών,Φιλάμμονος παῖ, τῆς ἐμῆς ἥψω φρενός·ὕβρις γάρ, ἥ σʼ ἔσφηλε, καὶ Μουσῶν ἔριςτεκεῖν μʼ ἔθηκε τόνδε δύστηνον γόνον.περῶσα γὰρ δὴ ποταμίους διὰ ῥοὰςλέκτροις ἐπλάθην Στρυμόνος φυταλμίοις,ὅτʼ ἤλθομεν γῆς χρυσόβωλον ἐς λέπαςΠάγγαιον ὀργάνοισιν ἐξησκημέναιΜοῦσαι μεγίστην εἰς ἔριν μελῳδίαςκείνῳ σοφιστῇ Θρῃκί, κἀκτυφλώσαμενΘάμυριν, ὃς ἡμῶν πόλλʼ ἐδέννασεν τέχνην.κἀπεὶ σὲ τίκτω, συγγόνους αἰδουμένηκαὶ παρθενείαν, ἧκʼ ἐς εὐύδρου πατρὸςδίνας· τρέφειν δέ σʼ οὐ βρότειον ἐς χέραΣτρυμὼν δίδωσιν, ἀλλὰ πηγαίαις κόραις.ἔνθʼ ἐκτραφεὶς κάλλιστα Παρθένων ὕπο,