συμμάχων τις ὁ στένων.

Ἡνίοχοςἰὼ ἰώ,δύστηνος ἐγώ· σύ τʼ, ἄναξ Θρῃκῶν,ὦ στυγνοτάτην Τροίαν ἐσιδών,οἷόν σε βίου τέλος εἷλεν.Χορόςτίς εἶ ποτʼ ἀνδρῶν συμμάχων; κατʼ εὐφρόνηνἀμβλῶπες αὐγαὶ κοὔ σε γιγνώσκω τορῶς.

Ἡνίοχοςποῦ τινʼ ἀνάκτων Τρωικῶν εὕρω;ποῦ δῆθʼ Ἕκτωρτὸν ὑπασπίδιον κοῖτον ἰαύει;τίνι σημήνω διόπων στρατιᾶςοἷα πεπόνθαμεν, οἷά τις ἡμᾶςδράσας ἀφανῆ φροῦδος, φανερὸνΘρῃξὶν πένθος τολυπεύσας;Χορόςκακὸν κυρεῖν τι Θρῃκίῳ στρατεύματιἔοικεν, οἷα τοῦδε γιγνώσκω κλύων.Ἡνίοχοςἔρρει στρατιά, πέπτωκεν ἄναξδολίῳ πληγῇ.ἆ ἆ ἆ ἆ,οἵα μʼ ὀδύνη τείρει φονίου