καὶ ταῦτʼ ἐγὼ μὲν εἶπον· ὃν δὲ χρὴ παθεῖν,οὐκ οἶδεν οὐδʼ ἤκουσεν ἐγγὺς ὢν λόγου.Ἀλέξανδροςσὲ τὸν στρατηγὸν καὶ κασίγνητον λέγω,Ἕκτορ, καθεύδεις; οὐκ ἐγείρεσθαί σε χρῆν;ἐχθρῶν τις ἡμῖν χρίμπτεται στρατεύματι,ἢ κλῶπες ἄνδρες ἢ κατάσκοποί τινες.Ἀθήναθάρσει· φυλάσσει σʼ ἥδε πρευμενὴς Κύπρις.μέλει δʼ ὁ σός μοι πόλεμος, οὐδʼ ἀμνημονῶτιμῆς, ἐπαινῶ δʼ εὖ παθοῦσα πρὸς σέθεν.καὶ νῦν ἐπʼ εὐτυχοῦντι Τρωικῷ στρατῷἥκω πορεύουσʼ ἄνδρα σοι μέγαν φίλον,τῆς ὑμνοποιοῦ παῖδα Θρῄκιον θεᾶςΜούσης· πατρὸς δὲ Στρυμόνος κικλήσκεται.Ἀλέξανδροςαἰεί ποτʼ εὖ φρονοῦσα τυγχάνεις πόλεικἀμοί, μέγιστον δʼ ἐν βίῳ κειμήλιονκρίνας σέ φημι τῇδε προσθέσθαι πόλει.ἥκω δʼ ἀκούσας οὐ τορῶς — φήμη δέ τιςφύλαξιν ἐμπέπτωκεν — ὡς κατάσκοποιἥκουσʼ Ἀχαιῶν. χὣ μὲν οὐκ ἰδὼν λέγει,ὃ δʼ εἰσιδὼν μολόντας οὐκ ἔχει φράσαι·