τί δῆτʼ, Ὀδυσσεῦ, δρῶμεν; οὐ γὰρ ηὕρομεντὸν ἄνδρʼ ἐν εὐναῖς, ἐλπίδων δʼ ἡμάρτομεν.Ὀδυσσεύςστείχωμεν ὡς τάχιστα ναυστάθμων πέλας.σῴζει γὰρ αὐτὸν ὅστις εὐτυχῆ θεῶντίθησιν· ἡμῖν δʼ οὐ βιαστέον τύχην.Διομήδηςοὐκ οὖν ἐπʼ Αἰνέαν ἢ τὸν ἔχθιστον ΦρυγῶνΠάριν μολόντε χρὴ καρατομεῖν ξίφει;Ὀδυσσεύςπῶς οὖν ἐν ὄρφνῃ πολεμίων ἀνὰ στρατὸνζητῶν δυνήσῃ τούσδʼ ἀκινδύνως κτανεῖν;Διομήδηςαἰσχρόν γε μέντοι ναῦς ἐπʼ Ἀργείων μολεῖνδράσαντε μηδὲν πολεμίους νεώτερον.Ὀδυσσεύςπῶς δʼ οὐ δέδρακας; οὐ κτανόντε ναυστάθμωνκατάσκοπον Δόλωνα σῴζομεν τάδεσκυλεύματʼ; ἢ πᾶν στρατόπεδον πέρσειν δοκεῖς;Διομήδηςπείθεις, πάλιν στείχωμεν· εὖ δʼ εἴη τυχεῖν.Ἀθήναποῖ δὴ λιπόντες Τρωικῶν ἐκ τάξεωνχωρεῖτε, λύπῃ καρδίαν δεδηγμένοι,εἰ μὴ κτανεῖν σφῷν Ἕκτορʼ ἢ Πάριν θεὸςδίδωσιν; ἄνδρα δʼ οὐ πέπυσθε σύμμαχονΤροίᾳ μολόντα Ῥῆσον οὐ φαύλῳ τρόπῳ.