διόλωλε; — τάχʼ ἄν. φοβερόν μοι.— αὐδῶ Λυκίους πέμπτην φυλακὴνβάντας ἐγείρεινἡμᾶς κλήρου κατὰ μοῖραν.

ὈδυσσεύςΔιόμηδες, οὐκ ἤκουσας — ἢ κενὸς ψόφοςστάζει διʼ ὤτων; — τευχέων τινὰ κτύπον;Διομήδηςοὔκ, ἀλλὰ δεσμὰ πωλικῶν ἐξ ἀντύγωνκλάζει σιδήρου· κἀμέ τοι, πρὶν ᾐσθόμηνδεσμῶν ἀραγμὸν ἱππικῶν, ἔδυ φόβος.Ὀδυσσεύςὅρα κατʼ ὄρφνην μὴ φύλαξιν ἐντύχῃς.Διομήδηςφυλάξομαί τοι κἀν σκότῳ τιθεὶς πόδα.Ὀδυσσεύςἢν δʼ οὖν ἐγείρῃς, οἶσθα σύνθημα στρατοῦ;ΔιομήδηςΦοῖβον Δόλωνος οἶδα σύμβολον κλύων.Ὀδυσσεύςἔα·εὐνὰς ἐρήμους τάσδε πολεμίων ὁρῶ.Διομήδηςκαὶ μὴν Δόλων γε τάσδʼ ἔφραζεν Ἕκτοροςκοίτας, ἐφʼ ᾧπερ ἔγχος εἵλκυσται τόδε.Ὀδυσσεύςτί δῆτʼ ἂν εἴη; μῶν λόχος βέβηκέ ποι;Διομήδηςἴσως ἐφʼ ἡμῖν μηχανὴν στήσων τινά.Ὀδυσσεύςθρασὺς γὰρ Ἕκτωρ νῦν, ἐπεὶ κρατεῖ, θρασύς.