τὰ δʼ ἄλλα πεζὸς γῆς περῶν ὁρίσματα — οὐχ ὡς σὺ κομπεῖς τὰς ἐμὰς ἀμύστιδας,οὐδʼ ἐν ζαχρύσοις δώμασιν κοιμώμενος,ἀλλʼ οἷα πόντον Θρῄκιον φυσήματακρυσταλλόπηκτα Παιόνας τʼ ἐπεζάρει,ξὺν τοῖσδʼ ἄυπνος οἶδα τλὰς πορπάμασιν.ἀλλʼ ὕστερος μὲν ἦλθον, ἐν καιρῷ δʼ ὅμως·σὺ μὲν γὰρ ἤδη δέκατον αἰχμάζεις ἔτοςκοὐδὲν περαίνεις, ἡμέραν δʼ ἐξ ἡμέραςπίπτεις κυβεύων τὸν πρὸς Ἀργείους Ἄρη·ἐμοὶ δὲ φῶς ἓν ἡλίου καταρκέσειπέρσαντι πύργους ναυστάθμοις ἐπεσπεσεῖνκτεῖναί τʼ Ἀχαιούς· θατέρᾳ δʼ ἀπʼ Ἰλίουπρὸς οἶκον εἶμι, συντεμὼν τοὺς σοὺς πόνους,ὑμῶν δὲ μή τις ἀσπίδʼ ἄρηται χερί·ἐγὼ γὰρ ἕξω τοὺς μέγʼ αὐχοῦντας δορὶπέρσας Ἀχαιούς, καίπερ ὕστερος μολών.

Χορόςἰὼ ἰώ.φίλα θροεῖς, φίλος Διόθεν εἶ· μόνονφθόνον ἄμαχον ὕπατος