πῶς γὰρ περάσει σκόλοπας ἐν τροπῇ στρατός;πῶς δʼ αὖ γεφύρας διαβαλοῦσʼ ἱππηλάται,ἢν ἆρα μὴ θραύσαντες ἀντύγων χνόας;νικῶν δʼ ἔφεδρον παῖδʼ ἔχεις τὸν Πηλέως,ὅς σʼ οὐκ ἐάσει ναυσὶν ἐμβαλεῖν φλόγα,οὐδʼ ὧδʼ Ἀχαιούς, ὡς δοκεῖς, ἀναρπάσαι.αἴθων γὰρ ἁνὴρ καὶ πεπύργωται χερί.ἀλλὰ στρατὸν μὲν ἥσυχον παρʼ ἀσπίδαςεὕδειν ἐῶμεν ἐκ κόπων ἀρειφάτων,κατάσκοπον δὲ πολεμίων, ὃς ἂν θέλῃ,πέμπειν δοκεῖ μοι· κἂν μὲν αἴρωνται φυγήν,στείχοντες ἐμπέσωμεν Ἀργείων στρατῷ·εἰ δʼ ἐς δόλον τινʼ ἥδʼ ἄγει φρυκτωρία,μαθόντες ἐχθρῶν μηχανὰς κατασκόπουβουλευσόμεσθα· τήνδʼ ἔχω γνώμην, ἄναξ.

Χορόςτάδε δοκεῖ, τάδε μεταθέμενος νόει.σφαλερὰ δʼ οὐ φιλῶ στρατηγῶν κράτη.τί γὰρ ἄμεινον ἢταχυβάταν νεῶν κατόπταν μολεῖνπέλας ὅ τί ποτʼ ἄρα δαΐοις