οὐδὲ φίλος οὐδεὶς γελᾷ μοι· τὰ δʼ Ἀγαμέμνονος κλύεις,ὠμὰ καὶ πάντολμʼ· ἀφῖγμαι δʼ, ὥσπερ εἰσορᾷς, γυνὴναυτικὸν στράτευμʼ ἄναρχον κἀπὶ τοῖς κακοῖς θρασύ—χρήσιμον δʼ, ὅταν θέλωσιν. ἢν δὲ τολμήσῃς σύ μουχεῖρʼ ὑπερτεῖναι, σεσῴσμεθʼ· εἰ δὲ μή, οὐ σεσῴσμεθα.
Χορόςδεινὸν τὸ τίκτειν καὶ φέρει φίλτρον μέγαπᾶσίν τε κοινὸν ὥσθʼ ὑπερκάμνειν τέκνων.Ἀχιλλεύςὑψηλόφρων μοι θυμὸς αἴρεται πρόσω·ἐπίσταμαι δὲ τοῖς κακοῖσί τʼ ἀσχαλᾶνμετρίως τε χαίρειν τοῖσιν ἐξωγκωμένοις.λελογισμένοι γὰρ οἱ τοιοίδʼ εἰσὶν βροτῶνὀρθῶς διαζῆν τὸν βίον γνώμης μέτα.ἔστιν μὲν οὖν ἵνʼ ἡδὺ μὴ λίαν φρονεῖν,ἔστιν δὲ χὥπου χρήσιμον γνώμην ἔχειν.ἐγὼ δʼ, ἐν ἀνδρὸς εὐσεβεστάτου τραφεὶςΧείρωνος, ἔμαθον τοὺς τρόπους ἁπλοῦς ἔχειν.καὶ τοῖς Ἀτρείδαις, ἢν μὲν ἡγῶνται καλῶς,πεισόμεθʼ, ὅταν δὲ μὴ καλῶς, οὐ πείσομαι.ἀλλʼ ἐνθάδʼ ἐν Τροίᾳ τʼ ἐλευθέραν φύσινπαρέχων, Ἄρη τὸ κατʼ ἐμὲ κοσμήσω δορί.