ἥμεσθʼ ἀπλοίᾳ χρώμενοι κατʼ Αὐλίδα.Κάλχας δʼ ὁ μάντις ἀπορίᾳ κεχρημένοιςἀνεῖλεν Ἰφιγένειαν ἣν ἔσπειρʼ ἐγὼἈρτέμιδι θῦσαι τῇ τόδʼ οἰκούσῃ πέδον,καὶ πλοῦν τʼ ἔσεσθαι καὶ κατασκαφὰς Φρυγῶνθύσασι, μὴ θύσασι δʼ οὐκ εἶναι τάδε.κλύων δʼ ἐγὼ ταῦτʼ, ὀρθίῳ κηρύγματιΤαλθύβιον εἶπον πάντʼ ἀφιέναι στρατόν,ὡς οὔποτʼ ἂν τλὰς θυγατέρα κτανεῖν ἐμήν.οὗ δή μʼ ἀδελφὸς πάντα προσφέρων λόγονἔπεισε τλῆναι δεινά. κἀν δέλτου πτυχαῖςγράψας ἔπεμψα πρὸς δάμαρτα τὴν ἐμὴνπέμπειν Ἀχιλλεῖ θυγατέρʼ ὡς γαμουμένην,τό τʼ ἀξίωμα τἀνδρὸς ἐκγαυρούμενος,συμπλεῖν τʼ Ἀχαιοῖς οὕνεκʼ οὐ θέλοι λέγων,εἰ μὴ παρʼ ἡμῶν εἶσιν ἐς Φθίαν λέχος·πειθὼ γὰρ εἶχον τήνδε πρὸς δάμαρτʼ ἐμήν,ψευδῆ συνάψας ἀντὶ παρθένου γάμον.μόνοι δʼ Ἀχαιῶν ἴσμεν ὡς ἔχει τάδεΚάλχας Ὀδυσσεὺς Μενέλεώς θʼ. ἃ δʼ οὐ καλῶς