ῥῦμα δακρυόεν τανύσαςπατρίδος ὀλλυμένας ἀπολωτιεῖ;διὰ σέ, τὰν κύκνου δολιχαύχενος γόνον,εἰ δὴ φάτις ἔτυμος ὡςἔτυχεν, Λήδα ὄρνιθι πταμένῳΔιὸς ὅτʼ ἠλλάχθη δέμας, εἴτʼἐν δέλτοις Πιερίσινμῦθοι τάδʼ ἐς ἀνθρώπουςἤνεγκαν παρὰ καιρὸν ἄλλως.
Ἀχιλλεύςποῦ τῶν Ἀχαιῶν ἐνθάδʼ ὁ στρατηλάτης;τίς ἂν φράσειε προσπόλων τὸν Πηλέωςζητοῦντά νιν παῖδʼ ἐν πύλαις Ἀχιλλέα;οὐκ ἐξ ἴσου γὰρ μένομεν Εὐρίπου πέλας.οἳ μὲν γὰρ ἡμῶν, ὄντες ἄζυγες γάμων,οἴκους ἐρήμους ἐκλιπόντες ἐνθάδεθάσσουσʼ ἐπʼ ἀκταῖς, οἳ δʼ ἔχοντες εὔνιδαςἄπαιδες· οὕτω δεινὸς ἐμπέπτωκʼ ἔρωςτῆσδε στρατείας Ἑλλάδʼ οὐκ ἄνευ θεῶν.τοὐμὸν μὲν οὖν δίκαιον ἐμὲ λέγειν χρεών,ἄλλος δʼ ὁ χρῄζων αὐτὸς ὑπὲρ αὑτοῦ φράσει.