δίδωσʼ ἑλέσθαι θυγατρὶ μνηστήρων ἕνα,ὅτου πνοαὶ φέροιεν Ἀφροδίτης φίλαι.ἣ δʼ εἵλεθʼ, ὅς σφε μήποτʼ ὤφελεν λαβεῖν,Μενέλαον. ἐλθὼν δʼ ἐκ Φρυγῶν ὁ τὰς θεὰςκρίνων ὅδʼ, ὡς ὁ μῦθος Ἀργείων ἔχει,Λακεδαίμονʼ, ἀνθηρὸς μὲν εἱμάτων στολῇχρυσῷ δὲ λαμπρός, βαρβάρῳ χλιδήματι,ἐρῶν ἐρῶσαν ᾤχετʼ ἐξαναρπάσαςἙλένην πρὸς Ἴδης βούσταθμʼ, ἔκδημον λαβὼνΜενέλαον. ὃ δὲ καθʼ Ἑλλάδʼ οἰστρήσας δρόμῳὅρκους παλαιοὺς Τυνδάρεω μαρτύρεται,ὡς χρὴ βοηθεῖν τοῖσιν ἠδικημένοις.τοὐντεῦθεν οὖν Ἕλληνες ᾄξαντες δορί,τεύχη λαβόντες στενόπορʼ Αὐλίδος βάθραἥκουσι τῆσδε, ναυσὶν ἀσπίσιν θʼ ὁμοῦἵπποις τε πολλοῖς ἅρμασίν τʼ ἠσκημένοι.κἀμὲ στρατηγεῖν κἆτα Μενέλεω χάρινεἵλοντο, σύγγονόν γε. τἀξίωμα δὲἄλλος τις ὤφελʼ ἀντʼ ἐμοῦ λαβεῖν τόδε.ἠθροισμένου δὲ καὶ ξυνεστῶτος στρατοῦ