θεοί γʼ οἱ κρείσσους οἵ τʼ ὀλβοφόροιτοῖς οὐκ εὐδαίμοσι θνητῶν.

Χορόςστῶμεν, Χαλκίδος ἔκγονα θρέμματα,τὴν βασίλειαν δεξώμεθʼ ὄχωνἄπο μὴ σφαλερῶς ἐπὶ γαῖαν,ἀγανῶς δὲ χεροῖν μαλακῇ ῥώμῃ,μὴ ταρβήσῃ νεωστί μοι μολὸνκλεινὸν τέκνον Ἀγαμέμνονος,μηδὲ θόρυβον μηδʼ ἔκπληξινταῖς Ἀργείαιςξεῖναι ξείναις παρέχωμεν.Κλυταιμήστραὄρνιθα μὲν τόνδʼ αἴσιον ποιούμεθα,τὸ σόν τε χρηστὸν καὶ λόγων εὐφημίαν·ἐλπίδα δʼ ἔχω τινʼ ὡς ἐπʼ ἐσθλοῖσιν γάμοιςπάρειμι νυμφαγωγός. ἀλλʼ ὀχημάτωνἔξω πορεύεθʼ ἃς φέρω φερνὰς κόρῃ,καὶ πέμπετʼ ἐς μέλαθρον εὐλαβούμενοι.σὺ δʼ, ὦ τέκνον μοι, λεῖπε πωλικοὺς ὄχους,ἁβρὸν τιθεῖσα κῶλον ἀσθενές θʼ ἅμα.ὑμεῖς δέ, νεάνιδές, νιν ἀγκάλαις ἔπι