καὶ μὴ ʼπίτηδες μηδέν, ἀλλʼ ὅσον φρονῶ.ἐγώ σʼ ἀπʼ ὄσσων ἐκβαλόντʼ ἰδὼν δάκρυᾤκτιρα, καὐτὸς ἀνταφῆκά σοι πάλινκαὶ τῶν παλαιῶν ἐξαφίσταμαι λόγων,οὐκ ἐς σὲ δεινός· εἰμὶ δʼ οὗπερ εἶ σὺ νῦν·καί σοι παραινῶ μήτʼ ἀποκτείνειν τέκνονμήτʼ ἀνθελέσθαι τοὐμόν. οὐ γὰρ ἔνδικονσὲ μὲν στενάζειν, τἀμὰ δʼ ἡδέως ἔχειν,θνῄσκειν τε τοὺς σούς, τοὺς δʼ ἐμοὺς ὁρᾶν φάος.τί βούλομαι γάρ; οὐ γάμους ἐξαιρέτουςἄλλους λάβοιμʼ ἄν, εἰ γάμων ἱμείρομαι;ἀλλʼ ἀπολέσας ἀδελφόν, ὅν μʼ ἥκιστα χρῆν,Ἑλένην ἕλωμαι, τὸ κακὸν ἀντὶ τἀγαθοῦ;ἄφρων νέος τʼ ἦ, πρὶν τὰ πράγματʼ ἐγγύθενσκοπῶν ἐσεῖδον οἷον ἦν κτείνειν τέκνα.ἄλλως τέ μʼ ἔλεος τῆς ταλαιπώρου κόρηςἐσῆλθε, συγγένειαν ἐννοουμένῳ,ἣ τῶν ἐμῶν ἕκατι θύεσθαι γάμωνμέλλει. τί δʼ Ἑλένης παρθένῳ τῇ σῇ μέτα;ἴτω στρατεία διαλυθεῖσʼ ἐξ Αὐλίδος,