στεφανοῦσθε κρᾶτα καὶ σύ, Μενέλεως ἄναξ,ὑμέναιον εὐτρέπιζε καὶ κατὰ στέγαςλωτὸς βοάσθω καὶ ποδῶν ἔστω κτύπος·φῶς γὰρ τόδʼ ἥκει μακάριον τῇ παρθένῳ.Ἀγαμέμνωνἐπῄνεσʼ, ἀλλὰ στεῖχε δωμάτων ἔσω·τὰ δʼ ἄλλʼ ἰούσης τῆς τύχης ἔσται καλῶς.οἴμοι, τί φῶ δύστηνος; ἄρξωμαι πόθεν;ἐς οἷʼ ἀνάγκης ζεύγματʼ ἐμπεπτώκαμεν.ὑπῆλθε δαίμων, ὥστε τῶν σοφισμάτωνπολλῷ γενέσθαι τῶν ἐμῶν σοφώτερος.ἡ δυσγένεια δʼ ὡς ἔχει τι χρήσιμον.καὶ γὰρ δακρῦσαι ῥᾳδίως αὐτοῖς ἔχει,ἅπαντά τʼ εἰπεῖν. τῷ δὲ γενναίῳ φύσινἄνολβα ταῦτα. προστάτην δὲ τοῦ βίουτὸν ὄγκον ἔχομεν τῷ τʼ ὄχλῳ δουλεύομεν.ἐγὼ γὰρ ἐκβαλεῖν μὲν αἰδοῦμαι δάκρυ,τὸ μὴ δακρῦσαι δʼ αὖθις αἰδοῦμαι τάλας,ἐς τὰς μεγίστας συμφορὰς ἀφιγμένος.εἶἑν· τί φήσω πρὸς δάμαρτα τὴν ἐμήν;πῶς δέξομαί νιν; ποῖον ὄμμα συμβαλῶ;