ἣν Ἰφιγένειαν ὠνόμαζες ἐν δόμοις.μήτηρ δʼ ὁμαρτεῖ, σῆς Κλυταιμήστρας δέμας,καὶ παῖς Ὀρέστης, ὥς τι τερφθείης ἰδών,χρόνον παλαιὸν δωμάτων ἔκδημος ὤν.ἀλλʼ ὡς μακρὰν ἔτεινον, εὔρυτον παρὰκρήνην ἀναψύχουσι θηλύπουν βάσιν,αὐταί τε πῶλοί τʼ· ἐς δὲ λειμώνων χλόηνκαθεῖμεν αὐτάς, ὡς βορᾶς γευσαίατο.ἐγὼ δὲ πρόδρομος σῆς παρασκευῆς χάρινἥκω· πέπυσται γὰρ στρατός — ταχεῖα γὰρδιῇξε φήμη — παῖδα σὴν ἀφιγμένην.πᾶς δʼ ἐς θένα ὅμιλος ἔρχεται δρόμῳ,σὴν παῖδʼ ὅπως ἴδωσιν· οἱ δʼ εὐδαίμονεςἐν πᾶσι κλεινοὶ καὶ περίβλεπτοι βροτοῖς.λέγουσι δʼ· Ὑμέναιός τις ἢ τί πράσσεται;ἢ πόθον ἔχων θυγατρὸς Ἀγαμέμνων ἄναξἐκόμισε παῖδα; τῶν δʼ ἂν ἤκουσας τάδε·Ἀρτέμιδι προτελίζουσι τὴν νεάνιδα,Αὐλίδος ἀνάσσῃ. τίς νιν ἄξεταί ποτε;ἀλλʼ εἶα, τἀπὶ τοισίδʼ ἐξάρχου κανᾶ,