τῷ δοκεῖν μὲν οὐχὶ χρῄζων, τῷ δὲ βούλεσθαι θέλων,ὡς ταπεινὸς ἦσθα, πάσης δεξιᾶς προσθιγγάνωνκαὶ θύρας ἔχων ἀκλῄστους τῷ θέλοντι δημοτῶνκαὶ διδοὺς πρόσρησιν ἑξῆς πᾶσι — κεἰ μή τις θέλοι — τοῖς τρόποις ζητῶν πρίασθαι τὸ φιλότιμον ἐκ μέσου;κᾆτʼ, ἐπεὶ κατέσχες ἀρχάς, μεταβαλὼν ἄλλους τρόπουςτοῖς φίλοισιν οὐκέτʼ ἦσθα τοῖς πρὶν ὡς πρόσθεν φίλος,δυσπρόσιτος ἔσω τε κλῄθρων σπάνιος. ἄνδρα δʼ οὐ χρεὼντὸν ἀγαθὸν πράσσοντα μεγάλα τοὺς τρόπους μεθιστάναι,ἀλλὰ καὶ βέβαιον εἶναι τότε μάλιστα τοῖς φίλοις,ἡνίκʼ ὠφελεῖν μάλιστα δυνατός ἐστιν εὐτυχῶν.ταῦτα μέν σε πρῶτʼ ἐπῆλθον, ἵνα σε πρῶθʼ ηὗρον κακόν.ὡς δʼ ἐς Αὖλιν ἦλθες αὖθις χὡ Πανελλήνων στρατός,οὐδὲν ἦσθʼ, ἀλλʼ ἐξεπλήσσου τῇ τύχῃ τῇ τῶν θεῶν,οὐρίας πομπῆς σπανίζων· Δαναΐδαι δʼ ἀφιέναιναῦς διήγγελλον, μάτην δὲ μὴ πονεῖν ἐν Αὐλίδι.ὡς ἄνολβον εἶχες ὄμμα σύγχυσίν τʼ, εἰ μὴ νεῶνχιλίων ἄρχων τὸ Πριάμου πεδίον ἐμπλήσεις δορός.κἀμὲ παρεκάλεις· Τί δράσω; τίνα δὲ πόρον εὕρω πόθεν; — ὥστε μὴ στερέντα σʼ ἀρχῆς ἀπολέσαι καλὸν κλέος.