γνώμη ταράξῃ γλῶσσαν ἐν λόγοις ἐμήν.ἐπεὶ γὰρ ἱκόμεσθα τῆς Διὸς κόρηςἈρτέμιδος ἄλσος λείμακάς τʼ ἀνθεσφόρους,ἵνʼ ἦν Ἀχαιῶν σύλλογος στρατεύματος,σὴν παῖδʼ ἄγοντες, εὐθὺς Ἀργείων ὄχλοςἠθροίζεθʼ. ὡς δʼ ἐσεῖδεν Ἀγαμέμνων ἄναξἐπὶ σφαγὰς στείχουσαν εἰς ἄλσος κόρην,ἀνεστέναξε, κἄμπαλιν στρέψας κάραδάκρυε, πρόσθεν ὀμμάτων πέπλον προθείς.ἣ δὲ σταθεῖσα τῷ τεκόντι πλησίονἔλεξε τοιάδʼ· Ὦ πάτερ, πάρειμί σοι·τοὐμὸν δὲ σῶμα τῆς ἐμῆς ὑπὲρ πάτραςκαὶ τῆς ἁπάσης Ἑλλάδος γαίας ὕπερθῦσαι δίδωμʼ ἑκοῦσα πρὸς βωμὸν θεᾶςἄγοντας, εἴπερ ἐστὶ θέσφατον τόδε.καὶ τοὐπʼ ἔμʼ εὐτυχεῖτε· καὶ νικηφόρουδώρου τύχοιτε πατρίδα τʼ ἐξίκοισθε γῆν.πρὸς ταῦτα μὴ ψαύσῃ τις Ἀργείων ἐμοῦ·σιγῇ παρέξω γὰρ δέρην εὐκαρδίως.τοσαῦτʼ ἔλεξε· πᾶς δʼ ἐθάμβησεν κλύων