τὰ νέρθε δʼ οὐδέν· μαίνεται δʼ ὃς εὔχεταιθανεῖν. κακῶς ζῆν κρεῖσσον ἢ καλῶς θανεῖν.Χορόςὦ τλῆμον Ἑλένη, διὰ σὲ καὶ τοὺς σοὺς γάμουςἀγὼν Ἀτρείδαις καὶ τέκνοις ἥκει μέγας.Ἀγαμέμνωνἐγὼ τά τʼ οἰκτρὰ συνετός εἰμι καὶ τὰ μή,φιλῶ τʼ ἐμαυτοῦ τέκνα· μαινοίμην γὰρ ἄν.δεινῶς δʼ ἔχει μοι ταῦτα τολμῆσαι, γύναι,δεινῶς δὲ καὶ μή· τοῦτο γὰρ πρᾶξαί με δεῖ.ὁρᾶθʼ ὅσον στράτευμα ναύφρακτον τόδε,