γένειον, οὗ νῦν ἀντιλάζυμαι χερί·Τί δʼ ἆρʼ ἐγὼ σέ; πρέσβυν ἆρʼ ἐσδέξομαιἐμῶν φίλαισιν ὑποδοχαῖς δόμων, πάτερ,πόνων τιθηνοὺς ἀποδιδοῦσά σοι τροφάς;τούτων ἐγὼ μὲν τῶν λόγων μνήμην ἔχω,σὺ δʼ ἐπιλέλησαι, καί μʼ ἀποκτεῖναι θέλεις.μή, πρός σε Πέλοπος καὶ πρὸς Ἀτρέως πατρὸςκαὶ τῆσδε μητρός, ἣ πρὶν ὠδίνουσʼ ἐμὲνῦν δευτέραν ὠδῖνα τήνδε λαμβάνει.τί μοι μέτεστι τῶν Ἀλεξάνδρου γάμωνἙλένης τε; πόθεν ἦλθʼ ἐπʼ ὀλέθρῳ τὠμῷ, πάτερ;βλέψον πρὸς ἡμᾶς, ὄμμα δὸς φίλημά τε,ἵνʼ ἀλλὰ τοῦτο κατθανοῦσʼ ἔχω σέθενμνημεῖον, ἢν μὴ τοῖς ἐμοῖς πεισθῇς λόγοις.ἀδελφέ, μικρὸς μὲν σύ γʼ ἐπίκουρος φίλοις,ὅμως δὲ συνδάκρυσον, ἱκέτευσον πατρὸςτὴν σὴν ἀδελφὴν μὴ θανεῖν· αἴσθημά τοικἀν νηπίοις γε τῶν κακῶν ἐγγίγνεται.ἰδοὺ σιωπῶν λίσσεταί σʼ ὅδʼ, ὦ πάτερ.ἀλλʼ αἴδεσαί με καὶ κατοίκτιρον βίου.