ὕβρισμα βακχῶν, ψόγος ἐς Ἕλληνας μέγας.ἀλλʼ οὐκ ὀκνεῖν δεῖ· στεῖχʼ ἐπʼ Ἠλέκτρας ἰὼνπύλας· κέλευε πάντας ἀσπιδηφόρουςἵππων τʼ ἀπαντᾶν ταχυπόδων ἐπεμβάταςπέλτας θʼ ὅσοι πάλλουσι καὶ τόξων χερὶψάλλουσι νευράς, ὡς ἐπιστρατεύσομενβάκχαισιν· οὐ γὰρ ἀλλʼ ὑπερβάλλει τάδε,εἰ πρὸς γυναικῶν πεισόμεσθʼ ἃ πάσχομεν.Διόνυσοςπείθῃ μὲν οὐδέν, τῶν ἐμῶν λόγων κλύων,Πενθεῦ· κακῶς δὲ πρὸς σέθεν πάσχων ὅμωςοὔ φημι χρῆναί σʼ ὅπλʼ ἐπαίρεσθαι θεῷ,ἀλλʼ ἡσυχάζειν· Βρόμιος οὐκ ἀνέξεταικινοῦντα βάκχας σʼ εὐίων ὀρῶν ἄπο.Πενθεύςοὐ μὴ φρενώσεις μʼ, ἀλλὰ δέσμιος φυγὼνσῴσῃ τόδʼ; ἢ σοὶ πάλιν ἀναστρέψω δίκην;Διόνυσοςθύοιμʼ ἂν αὐτῷ μᾶλλον ἢ θυμούμενοςπρὸς κέντρα λακτίζοιμι θνητὸς ὢν θεῷ.Πενθεύςθύσω, φόνον γε θῆλυν, ὥσπερ ἄξιαι,πολὺν ταράξας ἐν Κιθαιρῶνος πτυχαῖς.Διόνυσοςφεύξεσθε πάντες· καὶ τόδʼ αἰσχρόν, ἀσπίδας