ναίοντες ὀρέων, θέλετε θηρασώμεθαΠενθέως Ἀγαύην μητέρʼ ἐκ βακχευμάτωνχάριν τʼ ἄνακτι θώμεθα; εὖ δʼ ἡμῖν λέγεινἔδοξε, θάμνων δʼ ἐλλοχίζομεν φόβαιςκρύψαντες αὑτούς· αἳ δὲ τὴν τεταγμένηνὥραν ἐκίνουν θύρσον ἐς βακχεύματα,Ἴακχον ἀθρόῳ στόματι τὸν Διὸς γόνονΒρόμιον καλοῦσαι· πᾶν δὲ συνεβάκχευʼ ὄροςκαὶ θῆρες, οὐδὲν δʼ ἦν ἀκίνητον δρόμῳ.κυρεῖ δʼ Ἀγαύη πλησίον θρῴσκουσά μου·κἀγὼ ʼξεπήδησʼ ὡς συναρπάσαι θέλων,λόχμην κενώσας ἔνθʼ ἐκρυπτόμην δέμας.ἣ δʼ ἀνεβόησεν· Ὦ δρομάδες ἐμαὶ κύνες,θηρώμεθʼ ἀνδρῶν τῶνδʼ ὕπʼ· ἀλλʼ ἕπεσθέ μοι,ἕπεσθε θύρσοις διὰ χερῶν ὡπλισμέναι.ἡμεῖς μὲν οὖν φεύγοντες ἐξηλύξαμενβακχῶν σπαραγμόν, αἳ δὲ νεμομέναις χλόηνμόσχοις ἐπῆλθον χειρὸς ἀσιδήρου μέτα.καὶ τὴν μὲν ἂν προσεῖδες εὔθηλον πόρινμυκωμένην ἔχουσαν ἐν χεροῖν δίχα,