αἳ δʼ ἀγκάλαισι δορκάδʼ ἢ σκύμνους λύκωνἀγρίους ἔχουσαι λευκὸν ἐδίδοσαν γάλα,ὅσαις νεοτόκοις μαστὸς ἦν σπαργῶν ἔτιβρέφη λιπούσαις· ἐπὶ δʼ ἔθεντο κισσίνουςστεφάνους δρυός τε μίλακός τʼ ἀνθεσφόρου.θύρσον δέ τις λαβοῦσʼ ἔπαισεν ἐς πέτραν,ὅθεν δροσώδης ὕδατος ἐκπηδᾷ νοτίς·ἄλλη δὲ νάρθηκʼ ἐς πέδον καθῆκε γῆς,καὶ τῇδε κρήνην ἐξανῆκʼ οἴνου θεός·ὅσαις δὲ λευκοῦ πώματος πόθος παρῆν,ἄκροισι δακτύλοισι διαμῶσαι χθόναγάλακτος ἑσμοὺς εἶχον· ἐκ δὲ κισσίνωνθύρσων γλυκεῖαι μέλιτος ἔσταζον ῥοαί.ὥστʼ, εἰ παρῆσθα, τὸν θεὸν τὸν νῦν ψέγειςεὐχαῖσιν ἂν μετῆλθες εἰσιδὼν τάδε.ξυνήλθομεν δὲ βουκόλοι καὶ ποιμένες,κοινῶν λόγων δώσοντες ἀλλήλοις ἔρινὡς δεινὰ δρῶσι θαυμάτων τʼ ἐπάξια·καί τις πλάνης κατʼ ἄστυ καὶ τρίβων λόγωνἔλεξεν εἰς ἅπαντας· Ὦ σεμνὰς πλάκας