ῥᾳδίως γὰρ αὐτὸν οἴσω, κἂν πνέων ἔλθῃ μέγα.πρὸς σοφοῦ γὰρ ἀνδρὸς ἀσκεῖν σώφρονʼ εὐοργησίαν.Πενθεύςπέπονθα δεινά· διαπέφευγέ μʼ ὁ ξένος,ὃς ἄρτι δεσμοῖς ἦν κατηναγκασμένος.ἔα ἔα·ὅδʼ ἐστὶν ἁνήρ· τί τάδε; πῶς προνώπιοςφαίνῃ πρὸς οἴκοις τοῖς ἐμοῖς, ἔξω βεβώς;Διόνυσοςστῆσον πόδʼ, ὀργῇ δʼ ὑπόθες ἥσυχον πόδα.Πενθεύςπόθεν σὺ δεσμὰ διαφυγὼν ἔξω περᾷς;Διόνυσοςοὐκ εἶπον—ἢ οὐκ ἤκουσασ—ὅτι λύσει μέ τις;Πενθεύςτίς; τοὺς λόγους γὰρ ἐσφέρεις καινοὺς ἀεί.Διόνυσοςὃς τὴν πολύβοτρυν ἄμπελον φύει βροτοῖς.ΠενθεύςΔιόνυσοςὠνείδισας δὴ τοῦτο Διονύσῳ καλόν.Πενθεύςκλῄειν κελεύω πάντα πύργον ἐν κύκλῳ.Διόνυσοςτί δʼ; οὐχ ὑπερβαίνουσι καὶ τείχη θεοί;Πενθεύςσοφὸς σοφὸς σύ, πλὴν ἃ δεῖ σʼ εἶναι σοφόν.Διόνυσοςἃ δεῖ μάλιστα, ταῦτʼ ἔγωγʼ ἔφυν σοφός.κείνου δʼ ἀκούσας πρῶτα τοὺς λόγους μάθε,ὃς ἐξ ὄρους πάρεστιν ἀγγελῶν τί σοι·