ἃς δʼ αὖ σὺ βάκχας εἷρξας, ἃς συνήρπασαςκἄδησας ἐν δεσμοῖσι πανδήμου στέγης,φροῦδαί γʼ ἐκεῖναι λελυμέναι πρὸς ὀργάδαςσκιρτῶσι Βρόμιον ἀνακαλούμεναι θεόν·αὐτόματα δʼ αὐταῖς δεσμὰ διελύθη ποδῶνκλῇδές τʼ ἀνῆκαν θύρετρʼ ἄνευ θνητῆς χερός.πολλῶν δʼ ὅδʼ ἁνὴρ θαυμάτων ἥκει πλέωςἐς τάσδε Θήβας. σοὶ δὲ τἄλλα χρὴ μέλειν.Πενθεύςμέθεσθε χειρῶν τοῦδʼ· ἐν ἄρκυσιν γὰρ ὢνοὐκ ἔστιν οὕτως ὠκὺς ὥστε μʼ ἐκφυγεῖν.ἀτὰρ τὸ μὲν σῶμʼ οὐκ ἄμορφος εἶ, ξένε,ὡς ἐς γυναῖκας, ἐφʼ ὅπερ ἐς Θήβας πάρει·πλόκαμός τε γάρ σου ταναός, οὐ πάλης ὕπο,γένυν παρʼ αὐτὴν κεχυμένος, πόθου πλέως·λευκὴν δὲ χροιὰν ἐκ παρασκευῆς ἔχεις,οὐχ ἡλίου βολαῖσιν, ἀλλʼ ὑπὸ σκιᾶς,τὴν Ἀφροδίτην καλλονῇ θηρώμενος.πρῶτον μὲν οὖν μοι λέξον ὅστις εἶ γένος.Διόνυσοςοὐ κόμπος οὐδείς· ῥᾴδιον δʼ εἰπεῖν τόδε.τὸν ἀνθεμώδη Τμῶλον οἶσθά που κλύων.