ὃ μὴ πάθῃς σύ· δεῦρό σου στέψω κάρακισσῷ· μεθʼ ἡμῶν τῷ θεῷ τιμὴν δίδου.Πενθεύςοὐ μὴ προσοίσεις χεῖρα, βακχεύσεις δʼ ἰών,μηδʼ ἐξομόρξῃ μωρίαν τὴν σὴν ἐμοί;τῆς σῆς δʼ ἀνοίας τόνδε τὸν διδάσκαλονδίκην μέτειμι. στειχέτω τις ὡς τάχος,ἐλθὼν δὲ θάκους τοῦδʼ ἵνʼ οἰωνοσκοπεῖμοχλοῖς τριαίνου κἀνάτρεψον ἔμπαλιν,ἄνω κάτω τὰ πάντα συγχέας ὁμοῦ,καὶ στέμματʼ ἀνέμοις καὶ θυέλλαισιν μέθες.μάλιστα γάρ νιν δήξομαι δράσας τάδε.οἳ δʼ ἀνὰ πόλιν στείχοντες ἐξιχνεύσατετὸν θηλύμορφον ξένον, ὃς ἐσφέρει νόσονκαινὴν γυναιξὶ καὶ λέχη λυμαίνεται.κἄνπερ λάβητε, δέσμιον πορεύσατεδεῦρʼ αὐτόν, ὡς ἂν λευσίμου δίκης τυχὼνθάνῃ, πικρὰν βάκχευσιν ἐν Θήβαις ἰδών.Τειρεσίαςὦ σχέτλιʼ, ὡς οὐκ οἶσθα ποῦ ποτʼ εἶ λόγων.μέμηνας ἤδη· καὶ πρὶν ἐξέστης φρενῶν.στείχωμεν ἡμεῖς, Κάδμε, κἀξαιτώμεθα