οὐχ ὑγιὲς οὐδὲν ἔτι λέγω τῶν ὀργίων.Χορόςτῆς δυσσεβείας. ὦ ξένʼ, οὐκ αἰδῇ θεοὺςΚάδμον τε τὸν σπείραντα γηγενῆ στάχυν,Ἐχίονος δʼ ὢν παῖς καταισχύνεις γένος;Τειρεσίαςὅταν λάβῃ τις τῶν λόγων ἀνὴρ σοφὸςκαλὰς ἀφορμάς, οὐ μέγʼ ἔργον εὖ λέγειν·σὺ δʼ εὔτροχον μὲν γλῶσσαν ὡς φρονῶν ἔχεις,ἐν τοῖς λόγοισι δʼ οὐκ ἔνεισί σοι φρένες.θράσει δὲ δυνατὸς καὶ λέγειν οἷός τʼ ἀνὴρκακὸς πολίτης γίγνεται νοῦν οὐκ ἔχων.οὗτος δʼ ὁ δαίμων ὁ νέος, ὃν σὺ διαγελᾷς,οὐκ ἂν δυναίμην μέγεθος ἐξειπεῖν ὅσοςκαθʼ Ἑλλάδʼ ἔσται. δύο γάρ, ὦ νεανία,τὰ πρῶτʼ ἐν ἀνθρώποισι· Δημήτηρ θεά—γῆ δʼ ἐστίν, ὄνομα δʼ ὁπότερον βούλῃ κάλει·αὕτη μὲν ἐν ξηροῖσιν ἐκτρέφει βροτούς·ὃς δʼ ἦλθʼ ἔπειτʼ, ἀντίπαλον ὁ Σεμέλης γόνοςβότρυος ὑγρὸν πῶμʼ ηὗρε κεἰσηνέγκατοθνητοῖς, ὃ παύει τοὺς ταλαιπώρους βροτοὺςλύπης, ὅταν πλησθῶσιν ἀμπέλου ῥοῆς,