κάλει φίλους ἐς δαῖτα· μακάριος γὰρ εἶ,μακάριος, ἡμῶν τοιάδʼ ἐξειργασμένων.Κάδμοςὦ πένθος οὐ μετρητὸν οὐδʼ οἷόν τʼ ἰδεῖν,φόνον ταλαίναις χερσὶν ἐξειργασμένων.καλὸν τὸ θῦμα καταβαλοῦσα δαίμοσινἐπὶ δαῖτα Θήβας τάσδε κἀμὲ παρακαλεῖς.οἴμοι κακῶν μὲν πρῶτα σῶν, ἔπειτʼ ἐμῶν·ὡς ὁ θεὸς ἡμᾶς ἐνδίκως μέν, ἀλλʼ ἄγαν,Βρόμιος ἄναξ ἀπώλεσʼ οἰκεῖος γεγώς.Ἀγαύηὡς δύσκολον τὸ γῆρας ἀνθρώποις ἔφυἔν τʼ ὄμμασι σκυθρωπόν. εἴθε παῖς ἐμὸςεὔθηρος εἴη, μητρὸς εἰκασθεὶς τρόποις,ὅτʼ ἐν νεανίαισι Θηβαίοις ἅμαθηρῶν ὀριγνῷτʼ· ἀλλὰ θεομαχεῖν μόνονοἷός τʼ ἐκεῖνος. νουθετητέος, πάτερ,σοὐστίν. τίς αὐτὸν δεῦρʼ ἂν ὄψιν εἰς ἐμὴνκαλέσειεν, ὡς ἴδῃ με τὴν εὐδαίμονα;Κάδμοςφεῦ φεῦ· φρονήσασαι μὲν οἷʼ ἐδράσατεἀλγήσετʼ ἄλγος δεινόν· εἰ δὲ διὰ τέλουςἐν τῷδʼ ἀεὶ μενεῖτʼ ἐν ᾧ καθέστατε,