ὤφθη δὲ μᾶλλον ἢ κατεῖδε μαινάδας.ὅσον γὰρ οὔπω δῆλος ἦν θάσσων ἄνω,καὶ τὸν ξένον μὲν οὐκέτʼ εἰσορᾶν παρῆν,ἐκ δʼ αἰθέρος φωνή τις, ὡς μὲν εἰκάσαιΔιόνυσος, ἀνεβόησεν· Ὦ νεάνιδες,ἄγω τὸν ὑμᾶς κἀμὲ τἀμά τʼ ὄργιαγέλων τιθέμενον· ἀλλὰ τιμωρεῖσθέ νιν.καὶ ταῦθʼ ἅμʼ ἠγόρευε καὶ πρὸς οὐρανὸνκαὶ γαῖαν ἐστήριξε φῶς σεμνοῦ πυρός.σίγησε δʼ αἰθήρ, σῖγα δʼ ὕλιμος νάπηφύλλʼ εἶχε, θηρῶν δʼ οὐκ ἂν ἤκουσας βοήν.αἳ δʼ ὠσὶν ἠχὴν οὐ σαφῶς δεδεγμέναιἔστησαν ὀρθαὶ καὶ διήνεγκαν κόρας.ὃ δʼ αὖθις ἐπεκέλευσεν· ὡς δʼ ἐγνώρισανσαφῆ κελευσμὸν Βακχίου Κάδμου κόραι,ᾖξαν πελείας ὠκύτητʼ οὐχ ἥσσονεςποδῶν τρέχουσαι συντόνοις δραμήμασι,μήτηρ Ἀγαύη σύγγονοί θʼ ὁμόσποροιπᾶσαί τε βάκχαι· διὰ δὲ χειμάρρου νάπηςἀγμῶν τʼ ἐπήδων θεοῦ πνοαῖσιν ἐμμανεῖς.