ἀλλʼ οὐκ ἔπειθʼ ὅμιλον, εὖ δοκῶν λέγειν.νικᾷ δʼ ἐκεῖνος ὁ κακὸς ἐν πλήθει λέγων,ὃς ἠγόρευσε σύγγονον σέ τε κτανεῖν.μόλις δʼ ἔπεισε μὴ πετρουμένους θανεῖντλήμων Ὀρέστης· αὐτόχειρι δὲ σφαγῇὑπέσχετʼ ἐν τῇδʼ ἡμέρᾳ λείψειν βίονσὺν σοί. πορεύει δʼ αὐτὸν ἐκκλήτων ἄποΠυλάδης δακρύων· σὺν δʼ ὁμαρτοῦσιν φίλοικλαίοντες, οἰκτίροντες· ἔρχεται δέ σοιπικρὸν θέαμα καὶ πρόσοψις ἀθλία.ἀλλʼ εὐτρέπιζε φάσγανʼ ἢ βρόχον δέρῃ·ὡς δεῖ λιπεῖν σε φέγγος· ἡ εὐγένεια δὲοὐδέν σʼ ἐπωφέλησεν, οὐδʼ ὁ Πύθιοςτρίποδα καθίζων Φοῖβος, ἀλλʼ ἀπώλεσεν.Χορόςὦ δυστάλαινα παρθένʼ, ὡς ξυνηρεφὲςπρόσωπον εἰς γῆν σὸν βαλοῦσʼ ἄφθογγος εἶ,ὡς εἰς στεναγμοὺς καὶ γόους δραμουμένη.

Ἠλέκτρακατάρχομαι στεναγμόν, ὦ Πελασγία,τιθεῖσα λευκὸν ὄνυχα διὰ παρηίδων,αἱματηρὸν ἄταν,