ἔβαψεν, ἔστη δʼ αὖθις, ἢν χαλᾷ πόδα.μισεῖ γὰρ ὁ θεὸς τὰς ἄγαν προθυμίας,μισοῦσι δʼ ἀστοί· δεῖ δέ μʼ — οὐκ ἄλλως λέγω — σῴζειν σε σοφίᾳ, μὴ βίᾳ τῶν κρεισσόνων.ἀλκῇ δέ σʼ οὐκ ἄν, ᾗ σὺ δοξάζεις ἴσως,σῴσαιμʼ ἄν· οὐ γὰρ ῥᾴδιον λόγχῃ μιᾷστῆσαι τροπαῖα τῶν κακῶν ἅ σοι πάρα.οὐ γάρ ποτʼ Ἄργους γαῖαν ἐς τὸ μαλθακὸνπροσηγόμεσθα· νῦν δʼ ἀναγκαίως ἔχει.~~δούλοισιν εἶναι τοῖς σοφοῖσι τῆς τύχης~~Ὀρέστηςὦ πλὴν γυναικὸς οὕνεκα στρατηλατεῖντἄλλʼ οὐδέν, ὦ κάκιστε τιμωρεῖν φίλοις,φεύγεις ἀποστραφείς με, τὰ δʼ Ἀγαμέμνονοςφροῦδʼ; ἄφιλος ἦσθʼ ἄρʼ, ὦ πάτερ, πράσσων κακῶς.οἴμοι, προδέδομαι, κοὐκέτʼ εἰσὶν ἐλπίδες,ὅποι τραπόμενος θάνατον Ἀργείων φύγω·οὗτος γὰρ ἦν μοι καταφυγὴ σωτηρίας.ἀλλʼ εἰσορῶ γὰρ τόνδε φίλτατον βροτῶνΠυλάδην δρόμῳ στείχοντα Φωκέων ἄπο,ἡδεῖαν ὄψιν· πιστὸς ἐν κακοῖς ἀνὴρ