τὸ δʼ αὖ δύνασθαι πρὸς θεῶν χρῄζω τυχεῖν.ἥκω γὰρ ἀνδρῶν συμμάχων κενὸν δόρυἔχων, πόνοισι μυρίοις ἀλώμενος,σμικρᾷ σὺν ἀλκῇ τῶν λελειμμένων φίλων.μάχῃ μὲν οὖν ἂν οὐχ ὑπερβαλοίμεθαΠελασγὸν Ἄργος· εἰ δὲ μαλθακοῖς λόγοιςδυναίμεθʼ, ἐνταῦθʼ ἐλπίδος προσήκομεν.σμικροῖσι μὲν γὰρ μεγάλα πῶς ἕλοι τις ἄν;πόνοισιν; ἀμαθὲς καὶ τὸ βούλεσθαι τάδε.ὅταν γὰρ ἡβᾷ δῆμος εἰς ὀργὴν πεσών,ὅμοιον ὥστε πῦρ κατασβέσαι λάβρον·εἰ δʼ ἡσύχως τις αὑτὸν ἐντείνοντι μὲνχαλῶν ὑπείκοι καιρὸν εὐλαβούμενος,ἴσως ἂν ἐκπνεύσειεν· ἢν δʼ ἀνῇ πνοάς,τύχοις ἂν αὐτοῦ ῥᾳδίως ὅσον θέλεις.ἔνεστι δʼ οἶκτος, ἔνι δὲ καὶ θυμὸς μέγας,καραδοκοῦντι κτῆμα τιμιώτατον.ἐλθὼν δὲ Τυνδάρεών τέ σοι πειράσομαιπόλιν τε πεῖσαι τῷ λίαν χρῆσθαι καλῶς.καὶ ναῦς γὰρ ἐνταθεῖσα πρὸς βίαν ποδὶ