ὅταν δʼ ὁ δαίμων εὖ διδῷ, τί δεῖ φίλων;ἀρκεῖ γὰρ αὐτὸς ὁ θεὸς ὠφελεῖν θέλων.φιλεῖν δάμαρτα πᾶσιν Ἕλλησιν δοκεῖς·κοὐχ ὑποτρέχων σε τοῦτο θωπείᾳ λέγω·ταύτης ἱκνοῦμαί σʼ — ὦ μέλεος ἐμῶν κακῶν,ἐς οἷον ἥκω. τί δέ; ταλαιπωρεῖν με δεῖ·ὑπὲρ γὰρ οἴκου παντὸς ἱκετεύω τάδε.ὦ πατρὸς ὅμαιμε θεῖε, τὸν κατὰ χθονὸςθανόντʼ ἀκούειν τάδε δόκει, ποτωμένηνψυχὴν ὑπὲρ σοῦ, καὶ λέγειν ἃ ἐγὼ λέγω,ταὔτʼ ἔς τε δάκρυα καὶ γόους καὶ συμφοράς.εἴρηκα κἀπῄτηκα τὴν σωτηρίαν,θηρῶν ὃ πάντες κοὐκ ἐγὼ ζητῶ μόνος.Χορόςκἀγώ σʼ ἱκνοῦμαι καὶ γυνή περ οὖσʼ ὅμωςτοῖς δεομένοισιν ὠφελεῖν· οἷός τε δʼ εἶ.ΜενέλαοςὈρέστʼ, ἐγώ τοι σὸν καταιδοῦμαι κάρακαὶ ξυμπονῆσαι σοῖς κακοῖσι βούλομαι·καὶ χρὴ γὰρ οὕτω τῶν ὁμαιμόνων κακὰξυνεκκομίζειν, δύναμιν ἢν διδῷ θεός,θνῄσκοντα καὶ κτείνοντα τοὺς ἐναντίους·