ἄδικόν τι παρὰ σοῦ· καὶ γὰρ Ἀγαμέμνων πατὴρἀδίκως ἀθροίσας Ἑλλάδʼ ἦλθʼ ὑπʼ Ἴλιον,οὐκ ἐξαμαρτὼν αὐτός, ἀλλʼ ἁμαρτίαντῆς σῆς γυναικὸς ἀδικίαν τʼ ἰώμενος.ἓν μὲν τόδʼ ἡμῖν ἀνθʼ ἑνὸς δοῦναί σε χρή.ἀπέδοτο δʼ, ὡς χρὴ τοῖς φίλοισι τοὺς φίλους,τὸ σῶμʼ ἀληθῶς, σοὶ παρʼ ἀσπίδʼ ἐκπονῶν,ὅπως σὺ τὴν σὴν ἀπολάβοις ξυνάορον.ἀπότεισον οὖν μοι ταὐτὸ τοῦτʼ ἐκεῖ λαβών,μίαν πονήσας ἡμέραν, ἡμῶν ὕπερσωτήριος στάς, μὴ δέκʼ ἐκπλήσας ἔτη.ἃ δʼ Αὐλὶς ἔλαβε σφάγιʼ ἐμῆς ὁμοσπόρου,ἐῶ σʼ ἔχειν ταῦθʼ· Ἑρμιόνην μὴ κτεῖνε σύ.δεῖ γὰρ σʼ ἐμοῦ πράσσοντος ὡς πράσσω τὰ νῦνπλέον φέρεσθαι, κἀμὲ συγγνώμην ἔχειν.ψυχὴν δʼ ἐμὴν δὸς τῷ ταλαιπώρῳ πατρὶκἀμῆς ἀδελφῆς, παρθένου μακρὸν χρόνον·θανὼν γὰρ οἶκον ὀρφανὸν λείψω πατρός.ἐρεῖς· ἀδύνατον. αὐτὸ τοῦτο· τοὺς φίλουςἐν τοῖς κακοῖς χρὴ τοῖς φίλοισιν ὠφελεῖν·