τοσαῦτʼ ἀκούσας ἴσθι, μηδὲ δυσσεβεῖςἕλῃ, παρώσας εὐσεβεστέρους φίλους·ἡμᾶς δʼ ἀπʼ οἴκων ἄγετε τῶνδε, πρόσπολοι.Ὀρέστηςστεῖχʼ, ὡς ἀθορύβως οὑπιὼν ἡμῖν λόγοςπρὸς τόνδʼ ἵκηται, γῆρας ἀποφυγὼν τὸ σόν.Μενέλαε, ποῖ σὸν πόδʼ ἐπὶ συννοίᾳ κυκλεῖς,διπλῆς μερίμνης διπτύχους ἰὼν ὁδούς;Μενέλαοςἔασον· ἐν ἐμαυτῷ τι συννοούμενοςὅποι τράπωμαι τῆς τύχης ἀμηχανῶ.Ὀρέστηςμή νυν πέραινε τὴν δόκησιν, ἀλλʼ ἐμοὺςλόγους ἀκούσας πρόσθε, βουλεύου τότε.Μενέλαοςλέγʼ· εὖ γὰρ εἶπας· ἔστι δʼ οὗ σιγὴ λόγουκρείσσων γένοιτʼ ἄν. ἔστι δʼ οὗ σιγῆς λόγος.Ὀρέστηςλέγοιμʼ ἂν ἤδη. τὰ μακρὰ τῶν σμικρῶν λόγωνἐπίπροσθέν ἐστι καὶ σαφῆ μᾶλλον κλύειν.ἐμοὶ σὺ τῶν σῶν, Μενέλεως, μηδὲν δίδου,ἃ δʼ ἔλαβες ἀπόδος πατρὸς ἐμοῦ λαβὼν πάρα.— οὐ χρήματʼ εἶπον· χρήματʼ, ἢν ψυχὴν ἐμὴνσῴσῃς, ἅπερ μοι φίλτατʼ ἐστὶ τῶν ἐμῶν. — ἀδικῶ· λαβεῖν χρή μʼ ἀντὶ τοῦδε τοῦ κακοῦ