ἐπεὶ θρασύνῃ κοὐχ ὑποστέλλῃ λόγῳ,οὕτω δʼ ἀμείβῃ μʼ ὥστε μʼ ἀλγῆσαι φρένα,μᾶλλόν μʼ ἀνάξεις ἐπὶ σὸν ἐξελθεῖν φόνον·καλὸν πάρεργον δʼ αὐτὸ θήσομαι πόνωνὧν εἵνεκʼ ἦλθον θυγατρὶ κοσμήσων τάφον.μολὼν γὰρ εἰς ἔκκλητον Ἀργείων ὄχλονἑκοῦσαν οὐχ ἑκοῦσαν ἐπισείσω πόλινσοὶ σῇ τʼ ἀδελφῇ, λεύσιμον δοῦναι δίκην.μᾶλλον δʼ ἐκείνη σοῦ θανεῖν ἐστʼ ἀξία,ἣ τῇ τεκούσῃ σʼ ἠγρίωσʼ, ἐς οὖς ἀεὶπέμπουσα μύθους ἐπὶ τὸ δυσμενέστερον,ὀνείρατʼ ἀγγέλλουσα τὰ Ἀγαμέμνονος,καὶ τοῦθʼ — ὃ μισήσειαν — Αἰγίσθου λέχος — οἱ νέρτεροι θεοί· καὶ γὰρ ἐνθάδʼ ἦν πικρόν·ἕως ὑφῆψε δῶμʼ ἀνηφαίστῳ πυρί.Μενέλαε, σοὶ δὲ τάδε λέγω δράσω τε πρός·εἰ τοὐμὸν ἔχθος ἐναριθμῇ κῆδός τʼ ἐμόν,μὴ τῷδʼ ἀμύνειν φόνον ἐναντίον θεοῖς·ἔα δʼ ὑπʼ ἀστῶν καταφονευθῆναι πέτροις,ἢ μὴ ʼπίβαινε Σπαρτιάτιδος χθονός.