προύπεμψεν ἐς δῶμʼ ἡμέτερον· ἔστιν δʼ ἔσωκλαίουσʼ ἀδελφὴν συμφοράν τε δωμάτων.ἔχει δὲ δή τινʼ ἀλγέων παραψυχήν·ἣν γὰρ κατʼ οἴκους ἔλιφʼ, ὅτʼ ἐς Τροίαν ἔπλει,παρθένον ἐμῇ τε μητρὶ παρέδωκεν τρέφεινΜενέλαος ἀγαγὼν Ἑρμιόνην Σπάρτης ἄπο,ταύτῃ γέγηθε κἀπιλήθεται κακῶν.βλέπω δὲ πᾶσαν εἰς ὁδόν, πότʼ ὄψομαιΜενέλαον ἥκονθʼ· ὡς τά γʼ ἄλλʼ ἐπʼ ἀσθενοῦςῥώμης ὀχούμεθʼ, ἤν τι μὴ κείνου πάρασωθῶμεν. ἄπορον χρῆμα δυστυχῶν δόμος.Ἑλένηὦ παῖ Κλυταιμήστρας τε καὶ Ἀγαμέμνονος,παρθένε μακρὸν δὴ μῆκος Ἠλέκτρα χρόνου,πῶς, ὦ τάλαινα, σύ τε κασίγνητός τε σὸςτλήμων Ὀρέστης μητρὸς ὅδε φονεὺς ἔχει;προσφθέγμασιν γὰρ οὐ μιαίνομαι σέθεν,ἐς Φοῖβον ἀναφέρουσα τὴν ἁμαρτίαν.καίτοι στένω γε τὸν Κλυταιμήστρας μόρον,ἐμῆς ἀδελφῆς, ἥν, ἐπεὶ πρὸς Ἴλιονἔπλευσʼ ὅπως ἔπλευσα θεομανεῖ πότμῳ,