πάντων πρὸς ἀστῶν, ὡς θάνω· βραχὺς λόγος.Μενέλαοςὦ μέλεος, ἥκεις συμφορᾶς ἐς τοὔσχατον.Ὀρέστηςἐς σὲ ἐλπὶς ἡμὴ καταφυγὰς ἔχει κακῶν.ἀλλʼ ἀθλίως πράσσουσιν εὐτυχὴς μολὼνμετάδος φίλοισι σοῖσι σῆς εὐπραξίας,καὶ μὴ μόνος τὸ χρηστὸν ἀπολαβὼν ἔχε,ἀλλʼ ἀντιλάζου καὶ πόνων ἐν τῷ μέρει,χάριτας πατρῴας ἐκτίνων ἐς οὕς σε δεῖ.ὄνομα γάρ, ἔργον δʼ οὐκ ἔχουσιν οἱ φίλοιοἱ μὴ ʼπὶ ταῖσι συμφοραῖς ὄντες φίλοι.Χορόςκαὶ μὴν γέροντι δεῦρʼ ἁμιλλᾶται ποδὶὁ Σπαρτιάτης Τυνδάρεως, μελάμπεπλοςκουρᾷ τε θυγατρὸς πενθίμῳ κεκαρμένος.Ὀρέστηςἀπωλόμην, Μενέλαε· Τυνδάρεως ὅδεστείχει πρὸς ἡμᾶς, οὗ μάλιστʼ αἰδώς μʼ ἔχειἐς ὄμματʼ ἐλθεῖν τοῖσιν ἐξειργασμένοις.καὶ γάρ μʼ ἔθρεψε σμικρὸν ὄντα, πολλὰ δὲφιλήματʼ ἐξέπλησε, τὸν Ἀγαμέμνονοςπαῖδʼ ἀγκάλαισι περιφέρων, Λήδα θʼ ἅμα,τιμῶντέ μʼ οὐδὲν ἧσσον ἢ Διοσκόρω·