Μενέλαε, κεῖται σὸς κασίγνητος θανών,λουτροῖσιν ἀλόχου περιπεσὼν πανυστάτοις.δακρύων δʼ ἔπλησεν ἐμέ τε καὶ ναύτας ἐμοὺςπολλῶν. ἐπεὶ δὲ Ναυπλίας ψαύω χθονός,ἤδη δάμαρτος ἐνθάδʼ ἐξορμωμένης,δοκῶν Ὀρέστην παῖδα τὸν Ἀγαμέμνονοςφίλαισι χερσὶ περιβαλεῖν καὶ μητέρα,ὡς εὐτυχοῦντας, ἔκλυον ἁλιτύπων τινὸςτῆς Τυνδαρείας παιδὸς ἀνόσιον φόνον.καὶ νῦν ὅπου ʼστὶν εἴπατʼ, ὦ νεάνιδες,Ἀγαμέμνονος παῖς, ὃς τὰ δείνʼ ἔτλη κακά.βρέφος γὰρ ἦν τότʼ ἐν Κλυταιμήστρας χεροῖν,ὅτʼ ἐξέλειπον μέλαθρον ἐς Τροίαν ἰών,ὥστʼ οὐκ ἂν αὐτὸν γνωρίσαιμʼ ἂν εἰσιδών.Ὀρέστηςὅδʼ εἴμʼ Ὀρέστης, Μενέλεως, ὃν ἱστορεῖς.ἑκὼν ἐγώ σοι τἀμὰ μηνύσω κακά.τῶν σῶν δὲ γονάτων πρωτόλεια θιγγάνωἱκέτης, ἀφύλλου στόματος ἐξάπτων λιτάς·σῷσόν μʼ· ἀφῖξαι δʼ αὐτὸς ἐς καιρὸν κακῶν.Μενέλαοςὦ θεοί, τί λεύσσω; τίνα δέδορκα νερτέρων;