δὸς τόξα μοι κερουλκά, δῶρα Λοξίου,οἷς μʼ εἶπʼ Ἀπόλλων ἐξαμύνασθαι θεάς,εἴ μʼ ἐκφοβοῖεν μανιάσιν λυσσήμασιν.βεβλήσεταί τις θεῶν βροτησίᾳ χερί,εἰ μὴ ʼξαμείψει χωρὶς ὀμμάτων ἐμῶν.οὐκ εἰσακούετʼ; οὐχ ὁρᾶθʼ ἑκηβόλωντόξων πτερωτὰς γλυφίδας ἐξορμωμένας;ἆ ἆ·τί δῆτα μέλλετʼ; ἐξακρίζετʼ αἰθέραπτεροῖς· τὰ Φοίβου δʼ αἰτιᾶσθε θέσφατα.ἔα·τί χρῆμʼ ἀλύω, πνεῦμʼ ἀνεὶς ἐκ πλευμόνων;ποῖ ποῖ ποθʼ ἡλάμεσθα δεμνίων ἄπο;ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις αὖ γαλήνʼ ὁρῶ.σύγγονε, τί κλαίεις κρᾶτα θεῖσʼ ἔσω πέπλων;αἰσχύνομαί σε, μεταδιδοὺς πόνων ἐμῶνὄχλον τε παρέχων παρθένῳ νόσοις ἐμαῖς.μὴ τῶν ἐμῶν ἕκατι συντήκου κακῶν·σὺ μὲν γὰρ ἐπένευσας τάδʼ, εἴργασται δʼ ἐμοὶμητρῷον αἷμα· Λοξίᾳ δὲ μέμφομαι,