φυγᾷ δὲ ποδὶ τὸ χρυσεοσάνδαλονἴχνος ἔφερεν ἔφερεν· ἐςκόμας δὲ δακτύλους δικὼν Ὀρέστας,Μυκηνίδʼ ἀρβύλαν προβάς,ὤμοις ἀριστεροῖσιν ἀνακλάσας δέρην,παίειν λαιμῶν ἔμελ-λεν εἴσω μέλαν ξίφος.Χορόςποῦ δʼ ἦτʼ ἀμύνειν οἱ κατὰ στέγας Φρύγες;Φρύξἰαχᾷδόμων θύρετρα καὶ σταθμοὺςμοχλοῖσιν ἐκβαλόντες, ἔνθʼ ἐμίμνομεν,βοηδρομοῦμεν ἄλλος ἄλλοθεν στέγης,ὃ μὲν πέτρους, ὃ δʼ ἀγκύλας,ὃ δὲ ξίφος πρόκωπον ἐν χεροῖν ἔχων.ἔναντα δʼ ἦλθε Πυλάδηςἀλίαστος, οἷος οἷος Ἕκ-τωρ ὁ Φρύγιος ἢ τρικόρυθος Αἴας,ὃν εἶδον εἶδον ἐν πύλαιςΠριαμίσι· φασγάνων δʼ ἀκμὰςσυνήψαμεν.