Ἀσιάδι φωνᾷ, βασιλέωνὅταν αἷμα χυθῇ κατὰ γᾶν ξίφεσινσιδαρέοισιν Ἅιδα.ἦλθον ἐς δόμους, ἵνʼ αὔθʼ ἕ-καστά σοι λέγω, λέοντεςἝλλανες δύο διδύμω·τῷ μὲν ὁ στρατηλάτας πατὴρ ἐκλῄζεθʼ,ὃ δὲ παῖς Στροφίου, κακόμητις ἀνήρ,οἷος Ὀδυσσεύς, σιγᾷ δόλιος,πιστὸς δὲ φίλοις, θρασὺς εἰς ἀλκάν,ξυνετὸς πολέμου, φόνιός τε δράκων.ἔρροι τᾶς ἡσύχουπρονοίας κακοῦργος ὤν.οἳ δὲ πρὸς θρόνους ἔσωμολόντες ἇς ἔγημʼ ὁ τοξότας Πάριςγυναικός, ὄμμα δακρύοιςπεφυρμένοι, ταπεινοὶἕζονθʼ, ὃ μὲν τὸ κεῖθεν, ὃ δὲτὸ κεῖθεν, ἄλλος ἄλλοθεν πεφραγμένοι.περὶ δὲ γόνυ χέρας ἱκεσίους ἔβαλον ἔβαλον