τοῦ γὰρ χρόνου τὸ μῆκος αὐτὸ συντρέχει.Ὀρέστηςκαλῶς· σὺ μέν νυν, σύγγονʼ Ἠλέκτρα, δόμωνπάρος μένουσα παρθένου δέχου πόδα,φύλασσε δʼ ἤν τις, πρὶν τελευτηθῇ φόνος,ἢ ξύμμαχός τις ἢ κασίγνητος πατρός,ἐλθὼν ἐς οἴκους φθῇ, γέγωνέ τʼ ἐς δόμους,ἢ σανίδα παίσασʼ ἢ λόγους πέμψασʼ ἔσω·ἡμεῖς δʼ ἔσω στείχοντες ἐπὶ τὸν ἔσχατονἀγῶνʼ ὁπλιζώμεσθα φασγάνῳ χέρας,~~Πυλάδη· σὺ γὰρ δὴ συμπονεῖς ἐμοὶ πόνους.~~ὦ δῶμα ναίων νυκτὸς ὀρφναίας πάτερ,καλεῖ σʼ Ὀρέστης παῖς σὸς ἐπίκουρον μολεῖντοῖς δεομένοισι. διὰ σὲ γὰρ πάσχω τάλαςἀδίκως· προδέδομαι δʼ ὑπὸ κασιγνήτου σέθεν,δίκαια πράξας· οὗ θέλω δάμαρθʼ ἑλὼνκτεῖναι· σὺ δʼ ἡμῖν τοῦδε συλλήπτωρ γενοῦ.Ἠλέκτραὦ πάτερ, ἱκοῦ δῆτʼ, εἰ κλύεις ἔσω χθονὸςτέκνων καλούντων, οἳ σέθεν θνῄσκουσʼ ὕπερ.Πυλάδηςὦ συγγένεια πατρὸς ἐμοῦ, κἀμὰς λιτάς,Ἀγάμεμνον, εἰσάκουσον· ἔκσῳσον τέκνα.