κἂν μέν σε σῴζῃ μὴ θανεῖν χρῄζων κόρηνἙλένης Μενέλεως πτῶμʼ ἰδὼν ἐν αἵματι,μέθες πεπᾶσθαι πατρὶ παρθένου δέμας·ἢν δʼ ὀξυθύμου μὴ κρατῶν φρονήματοςκτείνῃ σε, καὶ σὺ σφάζε παρθένου δέρην.καί νιν δοκῶ, τὸ πρῶτον ἢν πολὺς παρῇ,χρόνῳ μαλάξειν σπλάγχνον· οὔτε γὰρ θρασὺςοὔτʼ ἄλκιμος πέφυκε. τήνδʼ ἡμῖν ἔχωσωτηρίας ἔπαλξιν. εἴρηται λόγος.Ὀρέστηςὦ τὰς φρένας μὲν ἄρσενας κεκτημένη,τὸ σῶμα δʼ ἐν γυναιξὶ θηλείαις πρέπον,ὡς ἀξία ζῆν μᾶλλον ἢ θανεῖν ἔφυς.Πυλάδη, τοιαύτης ἆρʼ ἁμαρτήσῃ τάλαςγυναικὸς ἢ ζῶν μακάριον κτήσῃ λέχος.Πυλάδηςεἰ γὰρ γένοιτο, Φωκέων δʼ ἔλθοι πόλινκαλοῖσιν ὑμεναίοισιν ἀξιουμένη.Ὀρέστηςἥξει δʼ ἐς οἴκους Ἑρμιόνη τίνος χρόνου;ὡς τἄλλα γʼ εἶπας, εἴπερ εὐτυχήσομεν,κάλλισθʼ, ἑλόντες σκύμνον ἀνοσίου πατρός.Ἠλέκτρακαὶ δὴ πέλας νιν δωμάτων εἶναι δοκῶ·