πικρὸν δʼ Ἀδράστῳ νόστον Ἀργείοισί τεθήσει, μέλαιναν κῆρʼ ἐπʼ ὄμμασιν βαλών,κλεινάς τε Θήβας. τοῖνδʼ ἑλοῦ δυοῖν πότμοιντὸν ἕτερον· ἢ γὰρ παῖδα σῷσον ἢ πόλιν.τὰ μὲν παρʼ ἡμῶν πάντʼ ἔχεις· ἡγοῦ, τέκνον,πρὸς οἶκον. ὅστις δʼ ἐμπύρῳ χρῆται τέχνῃ,μάταιος· ἢν μὲν ἐχθρὰ σημήνας τύχῃ,πικρὸς καθέστηχʼ οἷς ἂν οἰωνοσκοπῇ·ψευδῆ δʼ ὑπʼ οἴκτου τοῖσι χρωμένοις λέγωνἀδικεῖ τὰ τῶν θεῶν. Φοῖβον ἀνθρώποις μόνονχρῆν θεσπιῳδεῖν, ὃς δέδοικεν οὐδένα.ΧορόςΚρέον, τί σιγᾷς γῆρυν ἄφθογγον σχάσας;κἀμοὶ γὰρ οὐδὲν ἧσσον ἔκπληξις πάρα.Κρέωντί δʼ ἄν τις εἴποι; δῆλον οἵ γʼ ἐμοὶ λόγοι.ἐγὼ γὰρ οὔποτʼ ἐς τόδʼ εἶμι συμφορᾶς,ὥστε σφαγέντα παῖδα προσθεῖναι πόλει.πᾶσιν γὰρ ἀνθρώποισι φιλότεκνος βίος,οὐδʼ ἂν τὸν αὑτοῦ παῖδά τις δοίη κτανεῖν.μή μʼ εὐλογείτω τἀμά τις κτείνων τέκνα.αὐτὸς δʼ — ἐν ὡραίῳ γὰρ ἕσταμεν βίου —