ἐκ τοῦ δʼ ἐμοὶ τόδʼ ἦλθε καὶ τέκνῳ κακόν;Τειρεσίαςὀρθῶς μʼ ἐρωτᾷς κεἰς ἀγῶνʼ ἔρχῃ λόγων.δεῖ τόνδε θαλάμαις, οὗ δράκων ὁ γηγενὴςἐγένετο Δίρκης ναμάτων ἐπίσκοπος,σφαγέντα φόνιον αἷμα γῇ δοῦναι χοὰςΚάδμου, παλαιῶν Ἄρεος ἐκ μηνιμάτων,ὃς γηγενεῖ δράκοντι τιμωρεῖ φόνον.καὶ ταῦτα δρῶντες σύμμαχον κτήσεσθʼ Ἄρη.χθὼν δʼ ἀντὶ καρποῦ καρπὸν ἀντί θʼ αἵματοςαἷμʼ ἢν λάβῃ βρότειον, ἕξετʼ εὐμενῆγῆν, ἥ ποθʼ ἡμῖν χρυσοπήληκα στάχυνσπαρτῶν ἀνῆκεν· ἐκ γένους δὲ δεῖ θανεῖντοῦδʼ, ὃς δράκοντος γένυος ἐκπέφυκε παῖς.σὺ δʼ ἐνθάδʼ ἡμῖν λοιπὸς εἶ σπαρτῶν γένουςἀκέραιος, ἔκ τε μητρὸς ἀρσένων τʼ ἄπο,οἱ σοί τε παῖδες. Αἵμονος μὲν οὖν γάμοισφαγὰς ἀπείργουσʼ. οὐ γάρ ἐστιν ᾔθεος·κεἰ μὴ γὰρ εὐνῆς ἥψατʼ, ἀλλʼ ἔχει λέχος.οὗτος δὲ πῶλος τῇδʼ ἀνειμένος πόλειθανὼν πατρῴαν γαῖαν ἐκσώσειεν ἄν.