ὁ πάντʼ ἀνατλὰς Οἰδίπους παθήματαἐς ὄμμαθʼ αὑτοῦ δεινὸν ἐμβάλλει φόνον,χρυσηλάτοις πόρπαισιν αἱμάξας κόρας.ἐπεὶ δὲ τέκνων γένυς ἐμῶν σκιάζεται,κλῄθροις ἔκρυψαν πατέρʼ, ἵνʼ ἀμνήμων τύχηγένοιτο πολλῶν δεομένη σοφισμάτων·ζῶν δʼ ἔστʼ ἐν οἴκοις. πρὸς δὲ τῆς τύχης νοσῶνἀρὰς ἀρᾶται παισὶν ἀνοσιωτάτας,θηκτῷ σιδήρῳ δῶμα διαλαχεῖν τόδε.τὼ δʼ ἐς φόβον πεσόντε, μὴ τελεσφόρουςεὐχὰς θεοὶ κραίνωσιν οἰκούντων ὁμοῦ,ξυμβάντʼ ἔταξαν τὸν νεώτερον πάροςφεύγειν ἑκόντα τήνδε Πολυνείκη χθόνα,Ἐτεοκλέα δὲ σκῆπτρʼ ἔχειν μένοντα γῆς,ἐνιαυτὸν ἀλλάσσοντε. ἐπεὶ δʼ ἐπὶ ζυγοῖςκαθέζετʼ ἀρχῆς, οὐ μεθίσταται θρόνων,φυγάδα δʼ ἀπωθεῖ τῆσδε Πολυνείκη χθονός.ὃ δʼ Ἄργος ἐλθών, κῆδος Ἀδράστου λαβών,πολλὴν ἀθροίσας ἀσπίδʼ Ἀργείων ἄγει·ἐπʼ αὐτὰ δʼ ἐλθὼν ἑπτάπυλα τείχη τάδε,