μῆτερ, ποιεῖσθαι· πᾶν γὰρ ἐξαιρεῖ λόγοςὃ καὶ σίδηρος πολεμίων δράσειεν ἄν.ἀλλʼ, εἰ μὲν ἄλλως τήνδε γῆν οἰκεῖν θέλει,ἔξεστʼ· ἐκεῖνο δʼ οὐχ ἑκὼν μεθήσομαι.ἄρχειν παρόν μοι, τῷδε δουλεύσω ποτέ;πρὸς ταῦτʼ ἴτω μὲν πῦρ, ἴτω δὲ φάσγανα,ζεύγνυσθε δʼ ἵππους, πεδία πίμπλαθʼ ἁρμάτων,ὡς οὐ παρήσω τῷδʼ ἐμὴν τυραννίδα.εἴπερ γὰρ ἀδικεῖν χρή, τυραννίδος πέρικάλλιστον ἀδικεῖν, τἄλλα δʼ εὐσεβεῖν χρεών.Χορόςοὐκ εὖ λέγειν χρὴ μὴ ʼπὶ τοῖς ἔργοις καλοῖς·οὐ γὰρ καλὸν τοῦτʼ, ἀλλὰ τῇ δίκῃ πικρόν.Ἰοκάστηὦ τέκνον, οὐχ ἅπαντα τῷ γήρᾳ κακά,Ἐτεόκλεες, πρόσεστιν· ἀλλʼ ἡμπειρίαἔχει τι λέξαι τῶν νέων σοφώτερον.τί τῆς κακίστης δαιμόνων ἐφίεσαιΦιλοτιμίας, παῖ; μὴ σύ γʼ· ἄδικος ἡ θεός·πολλοὺς δʼ ἐς οἴκους καὶ πόλεις εὐδαίμοναςἐσῆλθε κἀξῆλθʼ ἐπʼ ὀλέθρῳ τῶν χρωμένων·ἐφʼ ᾗ σὺ μαίνῃ. κεῖνο κάλλιον, τέκνον,