Καδμείων ἔμολον γᾶν,κλεινῶν Ἀγηνοριδᾶνὁμογενεῖς ἐπὶ Λαΐουπεμφθεῖσʼ ἐνθάδε πύργους.ἴσα δʼ ἀγάλμασι χρυσοτεύ-κτοις Φοίβῳ λάτρις ἐγενόμαν·ἔτι δὲ Κασταλίας ὕδωρπεριμένει με κόμας ἐμᾶςδεῦσαι παρθένιον χλιδὰνΦοιβείαισι λατρείαις.

Χορόςἰὼ λάμπουσα πέτρα πυρὸςδικόρυφον σέλας ὑπὲρ ἄκρωνβακχειῶν Διονύσου,οἴνα θʼ ἃ καθαμέριονστάζεις τὸν πολύκαρπονοἰνάνθας ἱεῖσα βότρυν,ζάθεά τʼ ἄντρα δράκοντος οὔ-ρειαί τε σκοπιαὶ θεῶννιφόβολόν τʼ ὄρος ἱερόν, εἱ-λίσσων ἀθανάτας θεοῦ